El día que le conocí me cautivó al instante. Le miré fijamente y supe que era especial. Aunque en ese momento pensé que jamás estaríamos juntos, que el nunca podría estar a mi lado. Así que me fui y le deje allí.
Conocí a otros pero en mi mente permanecía su recuerdo imborrable. Ninguno me producía las mismas sensaciones que él. Ninguno era tan especial. No sabía que hacer ni que pensar, así que un día volví a verle.
Me fascinaba, era la segunda vez que nos veíamos y no quería apartarme de su lado. En ese momento lo ví todo claro, era el elegido, solo le querría a él.
Pronto estuvimos muy unidos. Al principio tenia un poco de miedo, no nos conocíamos aun y no había mucha confianza. Pero poco a poco la confianza fue creciendo. Día a día y noche a noche nos íbamos conociendo más.
Ahora puedo decir que me ha visto llorar, secar mis lagrimas, sonreír, ilusionarme, sonrojarme, enfadarme, gritar, cantar…. Ha estado siempre cuando le he necesitado, cada mañana, cada tarde. Hemos ido juntos a todos lados. Siempre que estaba triste él estaba ahí, siempre que estaba contenta también.
Después de un año y medio juntos y muchos kilómetros a nuestras espaldas, me alegro de haberle elegido. Aunque nunca nada es eterno, para mi, mi coche siempre será especial…
Iba yo emocionándome al leerlo y al final... Sorpresa! El coche!!!!! Jajajaja! Eso si que ha sido bueno... Jajaja!
ResponderEliminarUn abrazo!
Jejeje, bueno de eso se trataba de engañar un poco.
ResponderEliminarUn abrazo!
Jo pensava també en el teu xicot, però any i mig junts no m'acabava de quadrar... ens ha pres el pèl a tots, empar
ResponderEliminarSi estava fet per a liar un poc. Una abraçada.
ResponderEliminar